جراحی آنوریسم برای درمان برآمدگی موضعی در دیوارهٔ سرخرگ انجام می‌شود؛ این برآمدگی می‌تواند در آئورت یا در سرخرگ‌های محیطی مانند سرخرگ ران و پشت زانو باشد. دیوارهٔ کشیده‌شده با گذشت زمان ضعیف می‌شود و ممکن است پاره شود؛ بنابراین هدف، کاهش خطر پارگی و حفظ جریان خون است. پارگی آنوریسم اورژانسی است و به مراجعهٔ فوری به بیمارستان نیاز دارد.
ترمیم می‌تواند به صورت جراحی باز و جایگزینی بخش برآمده با گرافت مصنوعی انجام شود، یا با روش آندوواسکولار و قرار دادن استنت پوشش‌دار درون سرخرگ از طریق برشی کوچک در کشالهٔ ران. جراحی باز با بیهوشی عمومی انجام می‌شود و ترمیم آندوواسکولار گاهی فقط بی‌حسی موضعی یا نخاعی می‌خواهد. تیم درمان روش را بر اساس محل و اندازهٔ آنوریسم انتخاب می‌کند.
عمل معمولاً دو تا شش ساعت طول می‌کشد. جراحی باز آئورت اغلب به یک هفته یا بیشتر بستری نیاز دارد، در حالی که بستری پس از روش آندوواسکولار معمولاً کوتاه‌تر است. بهبودی معمولاً طی چند هفته تا چند ماه کامل می‌شود با پیگیری تصویربرداری.
هزینهٔ نهایی پس از بررسی شرایط و عکس‌های شما توسط مشاور پزشکی تعیین می‌شود.
مشاوران پزشکی ما همه درخواست‌ها را به‌طور منظم هر سه ساعت یک‌بار بررسی می‌کنند.
با تکمیل فرم زیر از مشاوره رایگان و پاسخ به تمامی سوالات خود بهره مند شوید
این عمل خطر پارگی سرخرگ را که از خطرناک‌ترین وضعیت‌های اورژانسی است کاهش می‌دهد و جریان خون به اندام‌ها یا اندام مبتلا را حفظ می‌کند. در آنوریسم‌های محیطی که لخته تشکیل شده است، ممکن است علائمی مانند درد، بی‌حسی یا سردی پا را نیز کاهش دهد.
پزشک بر اساس اندازه، محل، سرعت رشد و علائم آنوریسم و همچنین وضعیت قلب، ریه و کلیه‌ها تصمیم می‌گیرد. در آنوریسم کوچک ممکن است پایش منظم کافی باشد، اما آنوریسم بزرگ، سریع‌الرشد یا علامت‌دار اغلب نیازمند درمان است.
آمادگی شامل آزمایش خون، تصویربرداری از رگ‌ها و ارزیابی قلب و ریه است. همهٔ داروهای خود، به‌ویژه داروهای رقیق‌کنندهٔ خون را به پزشک اطلاع دهید و آن‌ها را بدون دستور او قطع یا تغییر ندهید. ترک سیگار توصیه می‌شود و پیش از عمل ناشتا بودن لازم است.
در جراحی باز، جراح به محل آنوریسم دسترسی پیدا می‌کند، جریان خون سرخرگ را موقتاً متوقف می‌کند و گرافت مصنوعی را به‌جای بخش برآمده می‌دوزد. در روش آندوواسکولار، استنت پوشش‌دار از طریق سرخرگ ران هدایت و درون آنوریسم باز می‌شود تا آن را از فشار خون جدا کند. در آنوریسم‌های محیطی ممکن است از گرافت یا بای‌پس استفاده شود.
جراحی باز معمولاً چند روز بستری می‌خواهد که گاهی از بخش مراقبت‌های ویژه آغاز می‌شود و پس از آن چند هفته استراحت و پرهیز از بلند کردن اجسام سنگین لازم است. نقاهت پس از روش آندوواسکولار معمولاً سریع‌تر است. تیم درمان زمان‌بندی پیگیری با تصویربرداری را تعیین می‌کند.
پس از ترمیم موفق، خطر پارگی معمولاً کاهش می‌یابد و فعالیت بیمار طی هفته‌ها تا ماه‌ها به‌تدریج بهتر می‌شود. ماندگاری نتیجه به نوع ترمیم و وضعیت سرخرگ‌ها بستگی دارد. پیگیری دوره‌ای همچنان ضروری است، زیرا بیماری زمینه‌ساز آنوریسم با جراحی از بین نمی‌رود.
ممکن است شامل خونریزی، عفونت، مشکلات قلبی، ریوی یا کلیوی، انسداد گرافت یا لخته و نشت خون در اطراف استنت پس از روش آندوواسکولار باشد. برخی عوارض ممکن است به اقدام درمانی دیگری نیاز داشته باشند. به‌ندرت خون‌رسانی نخاع یا اندام‌ها مختل می‌شود. خطرات در جراحی اورژانسی پس از پارگی بیشتر است.
جراحی باز بسته به محل آنوریسم، جای زخمی روی شکم، قفسهٔ سینه، کشالهٔ ران یا پشت زانو باقی می‌گذارد. ترمیم آندوواسکولار معمولاً دو یا سه جای زخم کوچک در کشالهٔ ران‌ها بر جا می‌گذارد.
این زمان بسته به نوع ترمیم متفاوت است؛ معمولاً یک تا دو هفته پس از روش آندوواسکولار و دو تا چهار هفته پس از جراحی باز. پزشک معالج پس از معاینه زمان مناسب را تأیید می‌کند.
درد ناگهانی و شدید در شکم، پشت یا قفسهٔ سینه، سرگیجه و غش، رنگ‌پریدگی و عرق سرد، یا درد و سردی ناگهانی در پا. این وضعیت اورژانسی است و باید بدون انتظار فوراً با اورژانس تماس گرفت.
